Laura Bouman aan het woord

Homepage 5 Verhalen van collega's 5 Ik vind het mooi om er voor een ander te zijn en mensen blij te zien

Ik vind het mooi om er voor een ander te zijn en mensen blij te zien

Laura Bouman is bij MIJ, de nieuwe naam voor Internos, altijd thuisbegeleider geweest. Daarbij heeft zij ook veel neventaken gedaan zoals lid van de OR, Easierphone en nu  aandachtsfunctionaris ouderenmishandeling. Momenteel neemt zij deel aan het project Reablement.

‘Officieel hoef ik niet meer te werken, maar ik wil zo graag omdat ik mijn werk zo leuk vind en zoveel uitdagingen heb. Heel leuk! Tussendoor volg ik cursussen om kennis te vergaren en vanwege de veranderende maatschappij om daarop te anticiperen.’ 

‘Toen ik in 2006 begon was ik meer bezig met sociaalwerk. Soms als iemand eenzaam was hoefde ik, bij wijze van spreken, alleen zijn of haar verhaal aan te horen. Nu loopt de GGZ (Geestelijke Gezondheidszorg) over en die cliënten, daar krijgen wij als thuisbegeleiders mee te maken. De maatschappij is veranderd. Wij hebben veel meer cliënten met schulden, opvoedproblemen en verslavingen. Het verschil met toen en nu is ook dat er meer werk is bijgekomen. Corona heeft daar ook aan bijgedragen. Eenzaamheid, verwardheid, suïcide, geen contact met anderen dan gaan mensen ook rare dingen doen. Gelukkig worden wij daarin bijgeschoold.’  

Gevarieerdheid

‘Mijn werk, van ongeveer twaalf cliënten in de Drechtsteden en Ridderkerk, is heel divers. Zoveel verschillende soorten mensen, leeftijden, overleggen met organisaties, artsen en veel op pad met cliënten. Mensen moeten uiteindelijk weer voor zichzelf kunnen zorgen. Stap voor stap. Ik vind het mooi om er voor een ander te zijn en mensen blij te zien. Het is nooit saai.
Het is wel eens lastig als iemand op straat dreigt te komen en we niet kunnen ingrijpen. Je bent met z’n allen aan het rennen en uiteindelijk mislukt het. Toch blijf ik net zo lang zoeken totdat het doel bereikt is. En vaak is het zo dat de cliënt ziet wat wij doen en is daar blij mee.’

‘Als thuisbegeleiders hebben wij aandachtsvelden. Dat is voor mij ouderenmishandeling. Er wordt gekeken wat past bij de thuisbegeleider en dat soort cliënten worden toegewezen. Als er een Turkse cliënt is dan gaat er een collega die Turks spreekt. Ik ben heel erg betrokken bij de stevigere zaken, waar crisis is. Bijvoorbeeld als kinderen uit huis geplaatst moeten worden. Zo’n maatregel wordt genomen als het niet goed is voor een kind om thuis te wonen. Een ingrijpende gebeurtenis, maar vaak noodzakelijk om de thuissituatie te verbeteren.’