Een schakel zijn tussen de ene kant en de andere kant en dat heb ik nu
Soms begint een baan in de zorg met een toevallig gesprek, maar het is de durf om te groeien, jezelf te laten horen en kansen te grijpen die het verschil maken. In dit interview laat Pascal Remie zien hoe hij deze punten heeft omarmd en hoe persoonlijke ontwikkeling en lef leidden tot betekenisvolle keuzes in zijn carrière.
‘Ik kwam bij de organisatie toen ik belde, omdat mijn schoonmoeder al drie weken geen huishoudelijke hulp had gekregen. Ik kreeg de leidinggevende Kadriye aan de telefoon die mij vertelde dat het kwam door personeelstekort. Toen zei ik voor de grap dat ik wel wilde werken bij de organisatie. De volgende dag ging ik op gesprek bij. Zo ben ik binnengekomen. Eerst als huishoudelijk ondersteuner voor 12 uur in de week. Ik wilde mijzelf eerst weer helemaal vinden na een periode van een lang ziekbed. Ik echt weer meetellen. Maar ik moest voor mijzelf helder hebben wat ik fysiek aan kon.’
‘Dat heb ik een jaar gedaan dat ging goed. Ik gaf wel aan dat ik totaal geen idee had met wie ik samenwerkte. Ik zag mijn collega’s niet. Af en toe een bericht op het medewerkersportaal. Op een gegeven moment had ik wat issues met de planning en heb ik een gesprek aangevraagd met mijn leidinggevende Kadriye. Ook met de vraag hoe mijn toekomst eruit kon zien. Ik wilde doorgroeien. Kadriye had mij al in gedachten als back-up voor de planning. Door omstandigheden van een collega is dat in een sneltreinvaart gegaan en kon ik planner worden.’
Waren er dingen die je opvielen als helpende?
‘Ik vond dat er weinig binding was, weinig reactie en solistisch werken. Toen ik planner werd was mijn doel om veel meer samen te werken en er ook iets aan te doen. Geen lege plekken laten, terwijl een ander min-uren draait. Dat heb ik aangepakt en het is mij gelukt. De collega’s werken nu heel goed samen Daar ben ik zeer dankbaar voor. Het was een enorme uitdaging waar ik mijn weg moest zoeken. Ik heb wel ontzettend veel geleerd.’
Hoe is het nu?
‘Mijn vorige banen, horeca en schoonmaakwerk, waren altijd fysiek zwaar. Nadat ik last kreeg van mijn arm lukte het fysiek zware werk niet meer. Mijn wens was toen dat ik iets zou willen met plannen, contacten met mensen. Een schakel zijn tussen de ene kant en de andere kant en dat heb ik nu. In het begin was het best pittig met cliënten. Nu heb ik een leuke band met de cliënten en de collega’s. Ik heb nog niet één dag gehad dat ik dacht: bah…ik moet werken, ik heb geen zin. Ik dacht wel, alleen plannen vind ik niet leuk dus ik doe nu ook een stukje intake, ben ik klachtenfunctionaris en handel ik schade af. Op deze manier heb ik een dynamische baan en daar krijg ik ook de kansen voor.
Waar ik enorm blij mee ben is dat er écht fijn naar mij wordt geluisterd door Neli en Kadriye. Ik ben daar ontzettend blij mee. Het geeft mij ook een goed gevoel om gehoord, gezien en gewaardeerd te worden.’
Werkplezier.
‘Een motivatie is om mijn planning af te krijgen. Het contact met de cliënten en collega’s. Als ik bijvoorbeeld een lastige week heb gehad kan ik altijd een dolletje maken, waardoor ik het weer allemaal kan relativeren. Even lekker lachen en dan is dat nare gevoel weer weg. Er is ruimte voor even een bakkie. Dat is heel fijn. Mijn werk in drie woorden: dynamisch, uitdagend en zinvol.’
Als je terugkijkt wat zou je anders doen?
‘Mijzelf wat meer rust gunnen en zeggen: je doet het goed. In het begin heb ik mij vaak afgevraagd of ik het wel goed deed. Het is menselijk om een foutje te maken of iets te vergeten. Ik hoef niet altijd 100% aan te staan. Ik ben ook maar een mens.’
Tips voor collega’s die ook door willen groeien
‘Maak het kenbaar en wees daar enthousiast in. En als het de eerste keer niet lukt, dan geef je het nog een keer aan. En als het niet bij je direct leidinggeven lukt dan een trapje hoger. Doe het gewoon. Belemmer jezelf niet.’